باب چهل و پنجم در حسبت بر پزشكان و كحالان و جراحان و شكسته‌بندان پزشكى علمى نظرى و عملى است كه در شريعت اسلام به منظور حفظ تندرستى و دفع بيماريها مباح شمرده شده است و در اين باره احاديثى نقل شده ، از جمله روايت عطاء بن سائب است كه گفت : « ابو عبد الرحمن اسلمى بيمار بود ، به عيادتش رفتم . غلامش خواست او را مداوا كند بازداشتم ، گفت : او را بگذار ، زيرا عبد اللّه بن مسعود از رسول خدا خبر داد كه فرمود : خداوند دردى نيافريده مگر آنكه داروى آن را نيز آفريده است » « 1 » . و از عطاء بن ابى هريره روايت شده كه رسول خدا گفت : « اى مردم مداوا كنيد ، زيرا خداوند هر دردى را چاره‌اى نهاده است » « 2 » و از جابر نقل شده كه : پيغمبر گرامى طبيبى را نزد ابى بن كعب فرستاد تا او را داغ كند . و به روايت ديگر از ابو هريره مردى در جنگ احد زخمى شد ، رسول خدا دو تن پزشك را كه در مدينه بودند براى معالجهء وى فراخواند . پزشكان گفتند : « اى

--> ( 1 ) - قال ( ص ) : « ما انزل اللّه داء الا و انزل له دواء » . ( 2 ) - قال ( ص ) : « يا ايها الناس تداووا فان اللّه لم ينزل داء الا و انزل له شفاء » .